صدور به صفحه‌گسترده

1. کدام را انتخاب کنید

کار یکسانی دارند. فرق در حسابی است که شرکت از قبل استفاده می‌کند.

	Google Sheets	Microsoft SharePoint
تبدیل ردیف به	ردیف افزوده‌شده در برگه	آیتم در فهرست
اطلاعات شما	کلید حساب سرویس، شناسهٔ صفحه‌گسترده	tenant، شناسهٔ کارخواه، رمز کارخواه، شناسهٔ سایت و فهرست
ستون‌ها	ترتیب ثابت، هشت ستون	هرچه در فهرست دارید؛ ابتدا می‌پرسیم
زحمت راه‌اندازی	ساخت حساب سرویس و اشتراک برگه با آن	ثبت برنامه و دادن یک سایت به آن

2. Google Sheets: گام اشتراکی که همه فراموش می‌کنند

حساب سرویس کاربری مستقل با ایمیل خودش است که به این ختم می‌شود: .iam.gserviceaccount.com. ساخت کلید کافی نیست؛ باید صفحه‌گسترده را با آن نشانی به اشتراک بگذارید، دقیقاً مثل همکار.

بدون آن هر نوشتن 403 می‌دهد. در پیام خطا صریح نام می‌بریم، چون عبارت خود Google نمی‌گوید و افراد یک بعدازظهر را صرف کلید می‌کنند.

اگر راحت‌تر است کل نشانی را بچسبانید

شناسهٔ صفحه‌گسترده بخش میان /d/ و /edit است. کل نشانی را در فیلد بچسبانید و ما بخش لازم را جدا می‌کنیم.

مقدار عمداً خام نوشته می‌شود

نه به‌صورت «ورودی کاربر». وگرنه Google شناسهٔ مشتری مانند 00123 را عدد می‌خواند و صفر اول را می‌اندازد و مقدار آغازشده با = فرمول می‌شود.

3. SharePoint: پیش از نوشتن ستون را می‌خوانیم

SharePoint آیتم دارای نام ستون ناموجود را رد می‌کند و نام داخلی ستون همان انتخاب شما هنگام ساخت فهرست است. فرض مجموعهٔ ثابت شرطی است که برای نیمی از مشتریان می‌بازد.

پس ستون فهرست را هر ساعت یک بار می‌گیریم و فقط ستون موجود و قابل نوشتن را می‌نویسیم. فهرست دارای فقط ستون پیش‌فرض Title به‌جای شکست در هر هدف فقط نام هدف را می‌گیرد.

ستون اختیاری در صورت ساخت شما: MPSession، MPChannel، MPUser، MPValue، MPCurrency، MPUrl، MPTime.

مجوز پیشنهادی Microsoft مطلوب شما نیست

مستند Microsoft برای این فراخوان، این را معرفی می‌کند: Sites.ReadWrite.All به‌عنوان کمترین مجوز. یعنی دسترسی نوشتن به همهٔ سایت‌های tenant شما، برای یکپارچه‌سازی پرکنندهٔ یک فهرست.

به‌جای آن استفاده کنید: Sites.Selected ؛ برنامه با این مجوز پیش‌فرض هیچ دسترسی ندارد و مدیر دسترسی نوشتن را دقیقاً به یک سایت می‌دهد. دادن هر دو محدودیت را لغو می‌کند - مجوز محدود فقط وقتی کار می‌کند که برنامه مجوز دیگری نداشته باشد.

4. آنچه در ردیف می‌آید

زمان، پروژه، نشست، شناسهٔ مشتری، نام هدف، ارزش، واحد پول و پیوند بازپخش ضبط. در SharePoint همان مقدارها به ستون موجود با شکل مورد نیاز نوع ستون می‌روند؛ ستون پیوند، شیء پیوند و ستون متن همان نشانی را به‌صورت متن می‌گیرد.

خانهٔ خالی یعنی «ارزشی توافق نشده»، نه صفر

هدف بدون ارزش پولی خانه را خالی می‌گذارد. صفر در صفحه‌گسترده به جمعی افزوده می‌شود که هرگز وجود نداشته است.

شناسهٔ مشتری هنگام تحویل جستجو می‌شود

نه هنگام اجرای هدف. شناسایی معمولاً هنگام ورود است، یعنی اغلب پس از هدف. پرسیدن چند ثانیه بعد هم برای مسیر رویداد ارزان‌تر است و هم احتمال یافتن نام را بالا می‌برد.